1/09/08

คิดถึงจัง

ไม่รู้จะเขียนอะไรๆ ได้มากไปกว่าคำๆนี้

จริงๆไม่มีวันไหนเลยที่ไม่คิดถึงหลาน

ตอนนี้คงกลับมาจ้ำม่ำเหมือนเดิมแล้วสินะ

กินเยอะๆนะ อาไม่อยากให้หลานของอาผอม

อยู่ที่บ้านอย่าดื้อกับแม่กับย่านะลูก

อายังรักและคิดถึงเจนี่เสมอ

 

 

เผลอแป๊ปๆ เดือนใหม่แล้ว อีกสองเดือนครึ่งกว่าๆ ก็ได้เจอหลานแล้วว ฮิ้ววว

 

อาจะได้พักผ่อนนานๆเสียที คิดถึงบ้านขึ้นมาทีไรอดวังเวงเป็นไม่ได้

 

ตั้งใจๆเขียนเอาไว้หน้านี้ให้เตือนใจตัวเอง ถึงเรียนไม่เก่งแต่ไม่ได้แปลว่าเราทำไม่ได้

 

ที่เดินมาจนถึงตอนนี้ก็เดินมาด้วยใจของเราเอง สองเท้านั่นก็ของๆเรา สมองของเรา

 

และนี่คือทางที่เลือกเดืน ทางของเรา

 

 

เดินมันต่อไปจนถึงจุดหมายเถอะ อย่าเพิ่งท้ออย่าหวั่น เราต้องผ่านมันให้ได้

 

หลายเชื่ออามั้ยว่าวันนี้อาเขียนมันเอาไว้แบบนี้ พอถึงวันที่อาผ่านเวลามันมาได้...

 

หลานเชื่อสิว่าเปิดกลับมาอ่านยันทึกเล่นนี้หน้านี้แล้วอาจะต้องยิ้ม

 

หนูรู้มั้ว่าเขียนบันทึกเล่มนี้ก็เพราะกราเตือนสติของตัวเอง

 

เหมือนกับว่ามันเป็นวิตามินที่คอยช่วยให้เรามีกำลังใจที่จะเดินต่อไป

 

...สู้ๆนะ

 

เราต้องทำได้ เพราะมันไม่มีอะไรยิ่งใหญ่มากไปกว่าการที่เราเห็นวันที่เราชนะใจ

ชนะใจตัวเอง